Oko porusza się za pomocą siedmiu mięśni gałki ocznej, są to cztery mięśnie proste (górny, dolny, przyśrodkowy i boczny) oraz dwa mięśnie skośne (górny i dolny), natomiast powiekę ku unosi mięsień „dźwigacz powieki górnej”. Jeżeli mięśnie gałek ocznych pozostaną w równowadze, wtedy obie gałki oczne zawsze ustawiają się równolegle, a podczas ruchu poruszają się zgodnie w różnych kierunkach. Procesem tym kierują bodźce zmysłowo-czuciowe oraz mechanizm obuocznego widzenia. Prawidłowe ustawienie obu gałek ocznych sprawia, że obraz danego przedmiotu pada równocześnie na odpowiednią część siatkówki w obu oczach. Gdy mamy doczynienia z zezem następuje rozkojarzenie tych funkcji i koordynacji widzenia. Podczas patrzeniu na jakiś przedmiot zaledwie jedno oko ustawione jest prawidłowo, drugie odchyla się, ponieważ jeden lub kilka mięśni wykazuje przewagę czynnościową. Z powodu odchylenia gałki ocznej od osi optycznej obraz powstaje na siatkówce oka z wadą w nieprawidłowym miejscu, co sprawia, że jest nieostry. Pomijając to obraz odbierany przez ośrodki nerwowe z różnych części siatkówki jest podwójny. Poprzez takie zaburzenia niemożliwe jest wykształcenie się u dziecka fuzji tzn. procesu pozwalającego na złączenie dwóch obrazów odbieranych przez oczy, w jeden.