Wyróżnia się trzy podstawowe rodzaje zeza. Najczęściej spotykaną postacią zeza jest zez towarzyszący. Cechuje się on tym, że oko zezujące ma stały kąt odchylenia i porusza się zgodnie z okiem prowadzącym. Rozróżniamyw zależności od kąta odchylenia: zbieżny, rozbieżny, ku górze, ku dołowi lub skośny. Jeżeli zez występuje naprzemian raz w jednym, raz w drugim oku, to zwie się go zezem naprzemiennym. Wykształca się on wówczas, gdy pacjent, u którego występuje zez towarzyszący, używa zamiennie raz jednego, raz drugiego oka, aby uniknąć dwojenia obrazu. W zezie tego typu przeważnie zachowana jest ostrość obu oczu, ale nie ma możliwości do wytworzenia się widzenia obuocznego. Drugim rodzajem zez jest zez ukryty, kiedy to odchylenie jednego oka jest kompensowane zdolnością fuzyjną. Zez ten ujawnia się w warunkach niekorzystnych (przy zmęczeniu). Zez ukryty można rozpoznać po specjalnych badaniach. Następnym rodzajem zeza jest zez porażenny, powstajły w wyniku uszkodzenia nerwu zaopatrującego dany mięsień okoruchowy. Charakterystyczne dla tego zeza jest podwójne widzenie.